In mijn vorige artikel ”FinCom op ontdekking in Kaapstad” is al kort benoemd welke projecten de mannen van de financiële commissie, projectcoördinator Michael van Os de Man en ikzelf bezocht hebben, maar wat wordt hier gedaan en waar wordt het gedoneerde geld aan besteed? Ik neem jullie mee op onze indrukwekkende dag in het op één na grootste township van Zuid-Afrika, Khayelitsha.
Geschreven door: Chantal Baijer
Hope Centre Hands and Feet
We werden bij het crewhotel opgehaald door contactpersoon Marco Spalke: een man met een hart van goud en veel passie om met allerlei initiatieven de kinderen in het township een betere toekomst te geven. We begonnen bij het Hope Centre van Hands and Feet in de wijk de Zevende Laan. Deze wijk wordt gekenmerkt door werkloosheid, drugsmisbruik en criminaliteit. Hope Centre gelooft in het behoud van gezinnen. Door middel van onderwijs, maatschappelijk werk en therapiesessies worden zij in staat gesteld om bij elkaar te blijven, te floreren en hun gemeenschappen te herstellen. Bij aankomst kwamen er meteen kinderen op ons afgerend en kregen we een rondleiding. Het was erg indrukwekkend om te zien op hoeveel facetten er hier aandacht wordt gegeven aan zowel de individuele persoon als de gemeenschap in zijn totaliteit. Zo bleef ik gevolgd worden door een klein meisje dat eigenlijk nog te jong is, maar toch wordt opgevangen door de lieve medewerkers. We liepen langs de keuken en werden hartelijk gedag gezegd door Maggie die ons vertelde hoe anders haar leven eruitzag voordat ze hier werkte en dat ze eigenlijk van een ‘slecht persoon’ is veranderd in een goed iemand. Ook in de tuin waar groenten worden verbouwd, vertelden de medewerkers hun persoonlijke verhalen. Zowel gereserveerd als trots vertelde één van de mannen hoe hij van een drugsverslaafde nu een inspirator is geworden en zijn leven op de rit heeft dankzij alle hulp en het werk hier. Hij had jaren geleden niet kunnen bedenken nu een getrouwde man te zijn die toegevoegde waarde heeft voor zijn gemeenschap. Vervolgens gingen we alle klaslokalen langs en kregen we meer uitleg over de opbouw, successen en plannen. Onderweg naar buiten werden we afgeleid door getoeter en gillende kinderen: de brandweer kwam even langs om de kinderen te laten spelen in het water uit de brandslang. Prachtig om te zien.
“Een echte community waarin duidelijk zichtbaar is dat het Hope Centre zoveel meer doet dan alleen het helpen van kinderen.”
We vervolgden onze weg naar buiten waar ik mijn ogen uit keek. De huizen hier zijn gemaakt van alles wat er maar te krijgen is, van autobanden tot golfplaten. Ook al werden we aangekeken, iedereen zei netjes gedag en Marco kende iedereen bij naam: een echte community waarin duidelijk zichtbaar is dat het Hope Centre zoveel meer doet dan alleen het helpen van kinderen.
Sibongile Day and Night Care Centre
Marco weet gelukkig precies waar het wel en niet veilig is om voor ons als buitenstaander de auto te verlaten. Na een pauze in een leuk lokaal koffietentje kwamen we aan bij Sibongile. Op de eerste locatie werden we verwelkomd door de oprichtster Nomasango Xabanisa. Haar dochter Sibongile had een hersenverlamming; hierdoor kwam ze erachter dat er geen gespecialiseerde zorg in de gemeenschap aanwezig was. Met haar sterke wil om voor deze kinderen te zorgen, startte ze – na een training in het Kinderziekenhuis van het Rode Kruis in Kaapstad – Sibongile Day and Night Care Centre in 2005 als non-profitorganisatie. Wat begon in haar eigen huis groeide al snel uit van twee naar vier gedoneerde containers en later de huidige locaties. Op de eerste locatie waren vanwege de vakantie geen kinderen aanwezig. We kregen uitleg en zagen hoe om de originele container heen is gebouwd. Vervolgens gingen we naar de locatie waar kinderen zowel dag als nacht zijn omdat de ouders niet voor hun gehandicapte kind kunnen zorgen of door het schrijnende feit dat ze verstoten zijn. Michael had ons al verteld dat dit bezoek als heftig zou kunnen worden ervaren en we waren hier inderdaad wel even stil en geëmotioneerd van. We werden verwelkomd door de grote glimlach van het enige kind dat wel enigszins kon praten en lopen.
Hij nam ons mee naar de eerste ruimte waar kinderen zo gehandicapt zijn dat ze weinig anders kunnen dan in bed liggen. In een andere ruimte kunnen de kinderen zich op de grond nog voortschuiven en proberen ze contact te maken. Buiten zaten een aantal kinderen zelfstandig te eten en ze keken ons nieuwsgierig aan. Het is hartverscheurend om te zien, maar tegelijkertijd ook mooi dat deze kinderen met een klein beetje aandacht al opbloeien. Kinderen krijgen hier behalve eten en onderdak ook de nodige liefde, zorg en fysio- en massagetherapie om zich zowel fysiek als emotioneel te ontwikkelen. Door het enerzijds aanbieden van de zorgdiensten en ondersteuning en anderzijds het bewustzijn over beperkingen en de informatievoorziening aan ouders te vergroten, is de hoop dat deze kinderen geaccepteerd zullen worden als waardevolle leden van de maatschappij.
The Lighthouse Foundation
Het laatste bezoek was een stuk luchtiger. We werden ontvangen door wat oudere kinderen die vrolijk spelletjes aan het spelen waren en maar al te graag van ons wilden winnen. We kregen een presentatie waarin duidelijk werd hoeveel vorderingen er al waren gemaakt dankzij het geld van Wings of Support en welke ideeën er op de plank liggen. De focus bij deze organisatie ligt op jeugdontwikkeling om jongeren, kinderen en gezinnen te bereiken door middel van jeugdbijeenkomsten, naschoolse programma’s en sociale- en psychische ondersteuning.
Het is een centrale locatie waar jongeren veilig kunnen samenkomen voor recreatieve activiteiten, hulp bij schoolwerk en om rustig te studeren om hun dromen na te jagen. De hier bijgebrachte positiviteit, respect en gezonde moraal dragen ook bij aan de opvoeding van en de relatie tussen ouders en kind. Dit alles met als doel om de maatschappelijke problemen van werkloosheid, schooluitvallers en rondhangende jeugd op te lossen. De dag werd afgesloten met een vrolijk dansje door de kinderen en we werden overgehaald om mee te doen. Ik vraag me nog steeds af wie er meer lol had. Nog even een groepsfoto en toen was het alweer tijd om terug te gaan.
Het contrast van een dag in de townships en de armoede en vervolgens weer in ons hotel is groot. We hebben met gemixte gevoelens nog even nagepraat over deze bijzondere dag. Ik ben dankbaar dat ik een township heb mogen ervaren en om te zien hoe mensen ook hier gelukkig kunnen zijn, mede dankzij alle mooie initiatieven en hulp van onder andere Wings of Support en jou als donateur.